ถ้วยชาแห่งความสุข

ช่วงนี้รู้สึกเฉยๆ กับพวกสินค้าพวก gadget ไอทีทั้งหลายแล้ว แต่ที่ยังมีกิเลสไม่หายก็คงเป็น MacBook รุ่นใหม่นี่ล่ะ ส่วนอย่างอื่นก็รู้สึกเฉยๆ วันก่อนไปเดินดูโทรศัพท์ กะว่าจะดูเครื่องถัดไปจากเจ้า N-Gage QD เครื่องปัจจุบัน เอาเป็นว่าเลือกไม่ถูกครับ อาจเป็นเพราะว่าไม่ได้ติดตามเรื่องมือถือมานานมากแล้ว ก็คงหลังจากซื้อมือถือเครื่องนี้ล่ะครับ 3 ปีได้แล้วมั้ง ดูแล้วก็ละลานตา ตอนที่เลือกอยู่ก็ลองถามตัวเองดูเล่นๆ ว่า "เออ ซื้อแบบที่มีฟังก์ชั่นโน่นนี่ แล้วกูจะใช้หมดไหม" แล้วก็ได้คำตอบง่ายๆ สั้นๆ ว่า "ไม่" ถึงได้ใช้จริง คงแค่ 2-3 เดือนแรกที่เป็นช่วงโปรโมชั่น หลังจากนั้นก็คงไม่ได้แตะมันแน่นอน อาจจะเป็นเพราะว่าชีวิตประจำวันผมไม่ได้ติดโทรศัพท์มากเท่าไหร่ ใช้แค่โทรออก และรับสาย เพราะฉะนั้น เครื่องที่ราคาเรือนหมื่นผมคงไม่ซื้ออย่างแน่นอน ถ้ายังคิดไม่ออกว่าจะใช้คุณสมบัติข้อไหนของโทรศัพท์นั้นอย่างคุ้มค่า

แต่ช่วงนี้สิ่งที่ทำให้ผมมีความสุขกลับเป็นสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่ผมไม่เคยรู้สึกมาก่อน พอดีว่าอารมณ์อยากดื่มชา ก็เลยไปถอยกาต้มน้ำมา พร้อมกับ ถ้วยชา (จากไดโซ) และใบชาอู่หลง (แพงมากห่อละ ร้อยกว่าบาท แต่ลองสักครั้งจะเป็นอะไร) วันแรกก็ลองเลยครับ เอาใบชาใส่ถ้วย แล้วก็เทน้ำร้อนลงไป สิ่งแรกที่รู้สึกได้ก็คือ กลิ่นชามันลอยมาตามไอน้ำที่ฟุ้งขึ้นมาเตะจมูก หอมมากครับ และถ้าเราจะดื่มชาให้ได้รสล่ะก็ต้องทิ้งไว้ประมาณ 1 - 2 นาที ให้น้ำร้อนดึงเอารสชาออกมาให้เต็มที่ ผมก็เลยปล่อยถ้วยชาเอาไว้ ระหว่างนั้นผมเลยนั่งทำอะไรไปเรื่อยเปื่อย แต่พอหันกลับมามองในถ้วยชา ก็เห็นว่าใบชาที่เทลงไปตอนแรก มันค่อยๆ คลี่ออกครับ ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ตื่นตาตื่นใจสำหรับผมมากทีเดียว ผมก็เลยกลายเป็นเด็กอยากรู้อยากเห็นไป รู้สึกเหมือนกับว่าเรากำลังเฝ้ามองดอกไม้ที่กำลังบานอยู่ในถ้วยชา พอเข้าไปใกล้ก็ได้กลิ่นชาหอมอ่อนๆ ลอยขึ้นมา และแล้วก็ลองยกขึ้นมาจิบ โอ้ววว ชั่วโมงนั้นมีความสุขมากเลยครับ ไอ้ที่เหนื่อยๆ มาทั้งวันเหมือนมันก็หายไปเลยครับ ได้แต่คิดว่า "แค่นี้ล่ะ พอแล้ว เอาอะไรกันมากมายกับชีวิต ไม่เห็นจะต้องหาอะไรมากมาย มาปรนเปรอกิเลสของเรา ทำให้เรามีความสุขเลย ขอแค่ชาถ้วยเดียว ถ้วยนี้ก็มีความสุขแล้ว"

พอชาหมดถ้วย ผมก็กลับมาสู่โลกของความจริงอีกครั้ง

แต่อย่างน้อยผมก็ยังมีถ้วยชาของผม

ถ้วยชาแห่งความสุข