ก่อนอื่นต้องบอกว่าผมพึ่งจะมาดื่มตอนช่วงทำงาน และถึงดื่มก็เพียงแค่มึนๆ ไม่เคยถึงขนาดเมามาก่อน ครั้งนี้อยากลองของครับ อยากรู้ว่าเวลาเมาแล้วตัวเองจะเป็นยังไง เพราะเคยเห็นแต่สภาพคนอื่นเมารู้ตัวบ้าง ไม่รู้ตัวบ้าง เลยอยากลองครับ
เริ่มต้นที่ด้วยทางชมรมเรานัดสัมนาประจำเดือนที่ฟิวเจอร์ รังสิตครับ เพราะว่ามันมีลานเบียร์ และเป็นวันศุกร์สิ้นเดือนพอดี เลยเป็นโอกาสอันดีที่ทางชมรมจะนัดสัมนากัน ก็ต้องบอกอีกรอบครับ ว่านี้เป็นครั้งแรกที่เข้าแหล่งอโคจรแบบนี้ ถึงฟิวเจอร์ก็เย็นๆ หลังเลิกงาน ประมาณ 1830 ได้เพราะรถติด (ศุกร์สิ้นเดือน) ไปถึงรุ่นพี่ที่ปรึกษาชมรมก็บอกว่าตอนนี้ลานเบียร์ยังไม่เปิดหรอก ต้องโน่น 2000 โน่น ก็เลยไปเดินเล่นกันก่อน แต่ว่าผมกับเพื่อนอยากกินข้าวก่อน เพราะทั้งวันกินไปหน่อยเดียวเองหิวมาก เลยบอกให้พี่แกไปจองโต๊ะล่วงหน้ากันไปก่อน ส่วนผมกับเพื่อนอีก 2 คนขอแยกออกไปหาไรกินกันก่อน
กินข้าวไปซักพักพี่แกก็โทรมาตามเพราะว่าหมดไป 1 ทาวเวอร์แล้ว พอดีว่ากินใกล้เสร็จแล้วก็เลยบอกไปว่าเดี๋ยวตามไป จัดการกับชีวิตตัวเองเรียบร้อย แล้วก็เลยเดินไปที่บริเวณจัดงานสัมนาชมรม(ลานเบียร์นั่นเอง) เพราะว่าอาจจะยังหัวค่ำด้วยมั้งครับ (ประมาณ 2030 ได้) คนเลยยังไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ ประมาณ 70% ได้ แต่ครั้งแรกที่เข้าไป "หนวกหูมาก" เพราะว่าที่นั่งค่อนข้างใกล้ลำโพงไปหน่อย ห่างจากลำโพงประมาณ 50 เมตรได้ แต่เปิดกันเต็มที่เล่นเอาหูอื้อไปเลย ไปถึงโต๊ะพี่แกคงรอด้วยล่ะ เพราะว่าเห็นที่โต๊ะ สั่งมา 2 - 3 อย่าง พอไปถึงพี่แกก็สั่งมาอีก 4 - 5 อย่างเลย แต่อยากจะบอกว่าไปกินบุพเฟ่มานะ อิ่มอยู่ อิ่มโคตรๆ เลยด้วย แต่ไม่เป็นไรเสนอมาเราก็สนองให้ :D ระหว่างกินกันก็ถ่ายรูปแล้วส่งให้ ท่านประธานชมรม เพราะท่านประธานชมรมติดอยู่ที่แม่ฮองสอน และไม่มีเครื่องกลับก็เลยต้องค้างอยู่ที่โน่นมา 3 วัน ทางสมาชิกชมรมเลยถ่ายรูปแล้วส่งไปเยาะเย้ยซักหน่อย :D
กินได้ถึง 2200 ได้ก็มีเพื่อนขอตัวกลับไปก่อน ตอนแรกก็คิดว่าคงกินกันอีกแป๋บก็คงกลับแล้วแต่ผิดคาดครับพี่น้อง เพราะพี่แกสายแข็งยังนั่งอยู่ต่อ แล้วได้ยินไม่รู้ใครบอก แต่ว่าในโต๊ะนี่ล่ะบอกว่ารีบกลับทำไมมันเลิกเที่ยงคืน เอาแล้วไง แววเมามาแล้วไง แต่ไม่เป็นไรวันนี้ตั้งใจมาเมาอยู่แล้วก็เลยกินไปเรื่อยๆ ตอนแรกเริ่มกินทีล่ะ 1/4 แก้ว แล้วค่อยๆ เป็น 1/2 จนสุดท้ายจำได้ว่ายกชนแก้วกันแล้วกระดกรวดเดียวหมดเลย (นี่ขนาดตูไม่เคยกินนะนี่) ในที่สุดก็กินกันยาวยันลานเบียร์ปิดจริงๆ ด้วย แต่ไม่ได้อยู่ช่วยเขาเก็บลานหรอกนะครับ วงสุดท้ายเลิกได้สักแป๋บนึงก็เดินออกเลย ตอนกลับก็ยังดีหน่อยที่กลับกัน 3 คน เมา 2 ผมกับเพื่อนอีกคน ส่วนเพื่อนอีกคนไม่ค่อยเมาเท่าไหร่ ก็เลยนั่งหน้าบอกทางแท็กซี่ได้ แต่ผมต้องลงคนสุดท้ายครับ แต่ยังดีที่ยังบอกทางแท็กซี่ไปถึงห้องได้ กว่าจะถึงห้องได้เล่นเอาแถบตาย เพราะว่าห้องผมอยู่ชั่น 5 ไม่มีลิฟต์ ต้องเดินขึ้นบันได ไอ้เหนื่อยนี่ไม่เหนือยเลยนะครับ แต่ว่าที่มันลำบากคือทรงตัวไม่อยู่ รู้สึกว่าพอลงแท็กซี่แล้วเหมือนอาการเมามันจะหนักกว่าตอนขึ้นรถอีก ทั้งเดินเซ ขาก็อ่อนไม่มีแรงเลย ตอนเดินเข้าห้องแล้วปิดประตู จำได้ว่ารู้สึกโล่งมาเหมือนไม่ต้องห่วงอะไรแล้ว ตอนี่เมาหนักที่รู้สึกจะตอนที่อยู่ในห้องน้ำ เพราะว่ายืนอาบไม่ได้จริงๆ เพราะทรงตัวไม่ไหวครับผม นั่งอาบมันซะงั้น ขนาดนั่งนี่ยังทรงตัวไม่ไหวเหมือนกัน เผลอนอนไป 2 - 3 รอบ (อนาถตัวเองจริงๆ) แต่อย่างน้อยก็ยังอาบน้ำก่อนกลับมานอนล่ะฟร่ะ
วันรุ่งขึ้น ตื่นตอน 0700 โมง อยากนอนตื่นสายๆ แต่ว่ามันจะตื่นแบบนี้ตลอด เบื่อตัวเองจริงๆ ตื่นมาก็มึนๆ เล็กน้อย แต่ปวดหัวมากกว่า ไปอาบน้ำแล้วก็มาเปิดการ์ตูนดู แบบหลับๆ ตื่นๆ เพราะตอนนั้นคิดว่าถ้าหลับแล้วอาการมันน่าจะดีขึ้น แล้วก็จริงเพราะว่าหลับๆ ตื่นๆ เหมือนว่าถ้าลืมตาแล้วโงหัวขึ้นมาเมื่อไหร่ มันจะมึนหัวทันที ก็เลยนอนหลับตาฟังการ์ตูนซะงั้น
สภาพตอนเมา: ตอนนั้นมันสนุกดีน้อ ไม่รู้ว่าเพราะมีเพลงด้วยหรือเปล่า แต่รู้สึกว่าเมาแล้วโวยวายครับ เพลงอะไรมาก็ร้องตามมันหมดซะงั้น แต่อย่างน้อยก็ยังรู้สึกตัวตลอด แค่มันควบคุมตัวเองไม่ได้เรื่องการทรงตัว ภาวะตรรกะลดลงอย่างเห็นได้ชัดเจน แต่ตอนนั้นจำได้ว่าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเข้า search.twitter.com จะดูว่าใครพูดถึงบ้างหรือเปล่า เฮอะๆ มันอยู่ในสายเลือดแล้ว
ทำไมถึงอยากเมา: ก่อนอื่นอย่างที่บอกครับ ไม่เคยกินมาก่อน ยิ่งตอนเรียนนี่ไม่แตะเลย แต่ว่าพอมาทำงานก็เริ่มกินบ้างนิดหน่อย ไม่ได้ถึงขนาดเมา แค่มึนๆ ตอนนี้ก็เลยอยากเมาซะหน่อย อยากรู้ว่าตัวเองเป็นยังไงบ้าง แล้วอีกอย่างเราก็กินกับคนรู้จัก ไม่ไกลบ้านเท่าไหร่ก็เลยโอเค
สรุปแล้วผมว่านะครับ การที่เราไม่กินเหล้าก็ไม่แปลก แต่บางครั้งในชีวิตจริงอาจจะหนีไม่ได้จริงๆ แค่ลองให้รู้ แต่ไม่ได้ลองเพื่อให้ติดก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรนะครับ เพราะชีวิตเรามันเลือกอย่างที่เราชอบไม่ได้ตลอดหรอกนะครับ ทำเรื่องที่เราไม่ชอบไว้ซะบ้าง ชีวิตจะได้มีรสชาด :D
